October is my due date. I’m 38 weeks now. I’m really getting closer to give birth. I’m so excited any moment my son will be here. Did you know that during my 36 weeks, I was dilating 1 cm. Then, on my 37 weeks, i just dilated 0.5 cm so now it gonna be 1.5cm. I went to my OB this morning. I was dilating close to 2 cm with minor contractions. I don’t understand why I’m dilating so slow. I  have some small spotting. I also have minor contractions and crampings. I’m a bit worried especially last night because my baby is not active. His not moving the way he used too. So I asked my OB Doctor to check if my baby is healthy. The result was wonderful. His doing great and very much healthy. I am wondering why until now my water bag doesn’t broke yet. The fact that I’m already in my 38 weeks. It’s kinda odd. I remember during my first pregnancy. My water bag broke when I was in my 37 weeks. I don’t felt any contractions  at that time. No labor pain or anything. My doctor told me, I wasn’t dilating much and it’s been 13 hours of waiting. I need to undergo Ceasarean Section or else my daughter will be in danger. Her heart beats slowly and it’s not a good sign. Then now, i can tell that there’s a big difference between my 1st pregnancy and 2nd pregnancy. Sa ngayon nararamdaman ko talaga ang contractions at meron akong small spotting. Kaso until now naghihintay pa rin ako. I dont know, i have mix emotions. Gusto ko man i-pursue ang normal delivery kasi feeling ko I can do it. It’s been 5 yrs now kaya mukhang makakaya ko. Meron din akong mga signs of having a normal delivery. Kahit ilang beses na akong kinukulit ng Doctor ko kung isi-CS  ko ba ito ulit. Sinasagot ko pa rin sya ng “I will try normal delivery.” So sabihin na natin 8 months akong paulit-ulit na tinatanong ng OB ko, ganun pa rin ang sagot ko. But this time, biglang nagbago ang isip ko. Nagworry talaga ako ng sobra. Umiyak pa nga ako kagabi kasi naisip ko baka meron na naman nangyayari sa baby ko. Etong hubby ko nahihirapan akong i-comfort but I’m glad his very supportive. Kahit ipilit ko ang normal delivery or kahit maghintay ako ng water ko baka ang ending eh caesarean pa rin. So I decided why not doing it again. Malay mo dun din ang bagsak ko. Tanggapin ko na lang na yun talaga ang kapalaran ko. Since, CS na ako nun first pregnancy ituloy-tuloy ko na. Alam ko na naman ang feelings eh. Mahirap, masakit, makirot, matagal ang recovery but the bottom line is nai-deliver ko ng safe ang baby ko. Then pareho na kaming maginhawa ang pakiramdam. Ang concern ko lang eh magwi-winter na, it’s gonna be cold as in super cold. One more thing, hindi ko masyadong matutulungan ang husband ko sa pag-aasikaso, pag-aalaga and everything. Yan ang pinaka-concern ko right now knowing his health still under observation though he said his doing well. I hope everything will be fine.

On October 13, 2009, naka-schedule na ako for C-Section. Finally, I made up my mind. The operation will begin at around 10:30am so I need to be there 2 hours early like 8:30am. Since, its tuesday, my daughter have a class. We’re going to drop her off in the school first then proceed to the hospital. I need to call her teacher to let her know that Riona can not wait for the bus. I like her to be in school while the operation is going on so she’ll be very busy. She will be entertain by her teachers and classmates.

hello readers, i’m back. Eto may bago akong chika about the blessings that my family received.  Yesterday, um-attend kami ng Head Start Orientation sa School ni Riona. I meet some of the parents ng magiging classmates nya. Na-meet din namin ang mga classmates nya. Sya lang ang Asian sa class nila then meron dalawang american-african na kids, the rest puro na mga batang caucasian. She’s very excited kasi nakita nya yun picture nya together with her name sa locker nya. She’s so happy. She kept pointing her picture on us. Binigyan din lahat ng students ng free $25.00 Meijer Gift card to buy shoes and socks. Na-surprise kami ng hubby ko at syempre nakakatuwa talaga. So we went to Meijer Store to purchased shoes and socks for her. She picked the Tinkerbell Rubber Shoes with back lights. It’s so cute. I like the style. Masasabi ko talaga were blessed here in the United States kasi marami kaming natatanggap na benefits from the government. Masaya ako para sa anak ko kasi isa sya sa nakikinabang ng mga libreng programa dito sa Amerika. Ito naman talaga ang pangarap ko sa kanya ang magkaroon sya ng magandang kinabukasan. I’m not asking for too much blessings, yun tama lang ok na sa akin yun, kahit maliit lang ang income namin eh maswerte pa rin kami kasi meron pa din kaming blessings. So by Monday, 1st day of school ni Riona, from 8:00am to 12:30pm with free breakfast and lunch. Papasok sya from Monday to Thursday with free transportation. Hatid – sundo sya sa bahay ng School Bus. We don’t need to worry about her school supplies kasi meron na silang libreng gamit from the school. Sagot na rin ng government ang mga iyon. So all we have to do is to volunteer once in a while to help the school teachers if there will be an event or any school activities. Then, just follow the rules and regulations to maintain my child in the free Head Start Program. Ganun lang kasimple, very easy sya. Nagpapasalamat ako kay God for these kind of blessings. Alam naman nya na my family were very patient to wait if we want something at ito na yun. Isa na ito sa answered prayers.

Another blessings, my hubby received a phone call from the Chrysler UAW at 7 o’ clock in the morning. The staff asked my hubby to dropped by in their office and fill up the buy out form. My husband was approved to get the Corporate Buy Out. Isn’t that amazing? Grabe, nakakatuwa talaga. Hindi namin sya ini-expect kasi matagal na kaming naghihintay ng phone call from them. Never din naisip ng asawa ko na maapproved sya kasi medyo alanganin ang  kanyang work status. So plano nya, i-withdraw na lang nya ang kanyang 401k then terminate his work. Though maliit lang na amount yun, ok lang kasi he cannot go back to work na coz of his heart condition. Then we found out his approved to get the Buy Out. It’s surprising and amazing talaga. Thank you Lord for the blessing.  But now, pinaprocess na sya. Maghihintay na lang kami ng notice from them. Ang galing-galing talaga diba. Akalain mo mangyari to eh never naman namin tong naisip na mangyayari talaga. Nakakatuwa talaga. Salamat ng marami. Malaking tulong ito sa pamilya namin. Lalo na ngayon at manganganak ako. Kailangan talaga namin ng pera. Pasalamat na rin kami at natutulungan kami ng gobyerno dito. Kung wala sila paano na kaya kami. Salamat talaga sa Panginoon.

Oh sya sa susunod na tsika ulit ha…

Naging successful ang aking baby shower. I received plenty of gifts. Halos kumpleto na ang gamit ni baby. Lahat ng gifts, i set it up in his room. Natutuwa ako dito sa panganay ko kasi tinutulungan nya akong mag-open ng gifts sa harap ng mga bisita ko. Lahat sila naaaliw kay Riona. Actually, nakatanggap din sya ng gifts from them. Kasi ayaw nilang ma-left out sya. Kasi lahat ng gifts na matatanggap ko eh puro kay baby. So they make sure meron din tong panganay ko. Ang sweet talaga nila sa church. Kada open ko ng gifts lahat sila excited din.  Most of my visitors are american. Meron din akong tatlong kaibigang filipina na nakarating. Yun dalawa Pinay eh humabol na lang sa bahay namin. Nakarating din ang aking byenan at kapatid nya. Masaya ang feelings kasi nakarating sila. I really enjoyed it. Honestly, first time ko lang ito naranasan. Sa Pilipinas, walang baby shower sa mga average filipino pero kung rich filipino ka definitely meron. Magandang experience pala sya. Mas masaya siguro kong ginanap ko ito sa Pilipinas kasi halos lahat ng friends and family ko eh naandun. Dito kasi sa US, wala akong masyadong friends. Mangilan-ngilan lang pero okay lang i have my family naman.

This week pala, we’re busy attending swap clothing . Dito kasi sa place ko, meron silang tinatawag na freecycle yahoo group. Lahat ng mga resident sa bawat county eh nag-ko-cooperate sa swap clothing. When you say Swap Clothing, lahat ng things na still in good shape na pwede pang magamit ng ibang tao eh ido-donate mo. Ito ay mga second hand stuff sa loob ng bahay mo na hindi mo na ginagamit at pwede pang pakinabangan ng iba. Once na nai-donate mo na yun paniguradong may natulungan kang pamilya. Hindi kasi uso dito ang tapon dito or tapon duon. Lahat ng mga bagay na maayos pa ay pini-freecycle. Tapos kung ikaw naman ang nangangailangan. Pwede kang pumili at kumuha ng mga gamit na maaari mo pang magamit. Walang limitation pati buong pamilya mo pwede mo silang kuhaan ng mga gamit na magagamit nila. It,s like give and take. Most of the stuff sa freecycle ay magaganda at malilinis. Instead na bumili ka ng brand new stuff sa store eh dun kana sa mga second hand. Halos konti lang ang pinagkaiba at free ba. In this economy, we can’t afford everything so be practical as you can lalo na sa mga magulang na marami ang anak. So yun nga, this week and next week a-attend kami ng  swap clothing. Magdo-donate kami ng mga used stuff namin then kukuha kami ng mga used stuff na pwede pa namin magamit. Tsaka pala, na-televised itong swap clothing sa “The Tyra Bank Show” , as in nakakatuwa kasi people right now are very thrifty which is good.

I also have a wonderful day today kasi tumawag ang Head Start School. Approve daw ang anak ko sa program nila which is free head start or preschool. So by friday, bibisitahin nila ang bahay namin and to conduct some interviews. We never expected it kasi last week nun tumawag ang hubby ko sa kanila wala kaming natanggap na positive response. Worried na rin kami kasi magsisimula na ang class ngayon month of September. Wala kaming choice kundi i-enroll sya this morning or else mawawalan sya ng spot or di na sya tatanggapin.

 

Yan lang muna ang tsika ko for today ha..till next time…

I’m 6 months pregnant na ngayon month of July. Malaki at mabigat na si baby. Sobrang likot nya lalo na sa gabi. Hindi nya ako pinapatulog sa sobrang likot. I can tell talaga the difference of having a baby girl and a baby boy. Kasi naaalala ko nun pinagbubuntis ko ang maganda kong panganay. Yung movements nya sa tyan ko eh parang snake. Gumagapang talaga sya. Nararamdaman ko ang bukol sa tiyan ko. Samantala itong baby ko ngayon aggresive ang movements. Malikot talaga at nararamdaman ko sabay kung sumipa ang mga paa at kamay. Lalaki nga naman. Sabi tuloy ng asawa ko, “Junior, be nice to mommy, OK!” It’s so funny kasi pag gumagalaw si baby nagsusumbong agad ako sa asawa ko. Another thing,pag natutulog na kami sa gabi. Akalain mo gising pa ako around 2:00 midnight dahil hindi me comfortable. Andyan yun I’m out of breath. Gising si baby, sobrang likot sa tyan ko. So pagsapit ng umaga, bagsak ako. I’m lack of sleep. Kailangan kong bumawi ng tulog or else I’m gonna pass out. Kaya nahihiya ako minsan sa asawa ko kasi ang aga-aga nya gumising like 4-5am. Minsan hinihintay nya ako hanggang magising ako ng 9-10am. Tapos pag gising na ako magyayaya na syang lumabas, drive and go somewhere. Maswerte ako kasi pasensyoto tong asawa ko. Ayaw nya akong gisingin kasi I’m pregnant and I need more sleep especially in the morning. Then, paggising ko ready na ang breakfast namin ng panganay ko. Nakakatuwa diba. Ang sweet nya talaga kaya love na love ko yan eh.Itong panganay ko eh nakikipag-competition din sa akin. Tanghali rin kung gumising. Mana sa akin.

Magkakaroon pala ako ng baby shower ngayon Aug. 2, 2009. I’m gonna be 7 months. Yun church na ina-attendnan namin eh nag-offer ng baby shower for me and my hubby. Suprising diba. Nagulat nga ako nun malaman ko yun. They’re very nice christian people. Since, ikinasal kami ng hubby ko sa church na yun. Tapos dumadalo kami sa mga activities and services nila, naging super active kami. Then, nun malaman nila na I’m pregnant. Natuwa sila at gusto nilang i-welcome ang baby namin. Tapos kinausap ako ng staff dun name Margie. Hiningan nya ako ng copy ng mga needs ni Baby. So i passed it to her and you know what last Sunday nun nagsimba kami eh na-surprise na naman kami ng asawa ko. In-announce nila ang baby shower ko. Shocking talaga, sabi ko “Ako yun ah.”  Then smile sa hubby ko. So everybody in the church were very glad and happy to heard it. Meron ginawang Invitation si Marge at some of the members eh kumuha nun. Grabe, I’m happy talaga. I’m suprise. My baby is so lucky. Kaya naman, gumawa rin kami ng sarili namin invitation for my Filipina friends. Suggested kasi ni Pastor Marion na ipagsabay na lang daw at imbitahin ang mga friends ko sa church. So, this week yun ang aking pinagkakaabalahan. By Sunday, ipa-finalize ko na at imi-mail lahat sa mga friends ko para they have two weeks to prepare in case their not available to come. I’m kinda excited talaga. Grabe, nakakaloka..hehe..

O sya, pahinga na ako. Sumisipa na naman tong anak ko. Till next post. Bye..

Ako ay 5 months ng buntis. Halata na rin ang tiyan ko. Nadadagdagan na rin ang aking timbang. Malikot na si baby. Kada gabi lagi ko syang nararamdaman. Tila ba may kasiyahan nagaganap sa loob ng aking tiyan. Minsan hinahawak-hawakan ng panganay kong anak ang aking tiyan at pinakikiramdaman nya ng maiigi ang bawat galaw ni baby. Nakakatuwa kasi excited din sya. Samantala ang asawa ko naman ay tinatawag palagi na “Junior” ang baby namin. Lagi nya akong tinatanong “How’s Junior Honey?”

Ang hindi ko lang magustuhan sa pagbubuntis ko noon first trimester ay palagi akong naduduwal at nasusuka. Ngayon 2nd trimester hindi na masyado, paminsan-minsan na lang. Ang nakakainis lang eh pagnagugutom ako nakakaramdam ako ng panghihina. Andyan yun nahihilo ako. Masakit ang ulo ko. Tila ba hihimatayin ako sa gutom. Kailangan ko kumain agad at humiga kasi pag nakatayo ako para akong babagsak. Kailangan ko talagang mag-ingat at palaging may dalang pagkain saan man ako pumunta kasi bigla-bigla na lang ako nagugutom ng wala sa oras.

Sa mga nakalipas na araw, ako ay sobrang busy sa kaka-collect ng mga baby stuff. Nakakatanggap ako ng mga free stuff mula sa aking kaibigan pilipina at ilang mga organizations dito sa michigan tulad ng macombcountycafe, roseville, shoreline at warren yahoo group. Ang tawag dito ay freecycle. Lahat ng mga used stuff na still in good condition ay ipi-freecycle sa buong community. Lahat ng residents ay nagpa-participate kaya lahat nabibiyayaan ng mga gamit. Napansin ko nga ang gaganda pa ng mga gamit na natanggap ko. Kung iko-compare ko sa mga brand new products sa store halos konti lang ang pinagkaiba. Syempre doon na ako sa used, libre pa at maganda pa. In this economy, hindi practical ang bumili ng brand new kasi waste of money. So far nakatanggap ako ng stroller, 2 car seats (age 1 & 5) , bassinet, playpen, crib at baby boy clothes (winter & summer). I’m so lucky kasi sobrang handy man itong asawa ko naayos nya yun crib. Meron kasing nawawalang parts sa crib. Naghanap kami sa Home Depot ng parts na pwedeng gamitin para ma-connect yun kahit hindi gamit yun original missing parts. It looks pretty good. Maganda pa rin yun crib at expensive pa rin ang dating. Thank you honey!

Hanggang dito na lang muna mga readers. I will be right back.

Ako ay apat na buwang buntis ngayon. Ang sarap ng feeling lalo na magkakaroon ako ng pangalawang anak. Ang una ay babae ngayon naman ayon sa ultrasound ay lalaki. Gusto ko talaga lalaki para kasi may babae na ako. Gusto kong maranasan mag-alaga at magkaroon ng anak na lalaki. Minsan tinanong ko ang panganay kong anak kung ano gusto nyang kapatid. Kung babae ba or lalaki. Ang sagot nya ay babae kasi bibilhan daw nya ng princess dress para pareho sila. Susuklayan nya at maglalaro sila. Nakakatuwa nga naman isipin kong pareho silang babae. Kung sakaling naging babae man ito, okay rin lang sa akin. Basta ba malusog at walang problema.

Samantala itong asawa ko naman, tuwang-tuwa habang pinapanood ang anak namin sa  ultrasound monitor. Nakikita nyang gumagalaw si baby. Tapos pagkauwi namin, nagpasalamat sya sa akin dahil binigyan ko daw sya ng anak na lalaki. Wala rin syang anak na lalaki, ngayon pa lang sya magkakaroon. Lagi nya akong pinapaalalahan na mag-iingat at wag magpapagod. Ingatan ko daw ang junior nya. Hay, nakakatuwa talaga.

Naisip ko lang, pagkalipas ng mga problema namin sa buhay nun nakaraan taon. Yun mga takot at pangamba tuwing pumupunta kami sa hospital. Lahat baga ng pagsubok na naranasan namin mag-asawa. Ngayon puro naman blessings ang dumadating. Nagpapasalamat talaga ako sa Diyos kasi nandyan sya palagi tuwing nangangailangan kami ng tulong. Hindi nya kami pinabayaan. Alam nya ang mga pangangailangan namin kaya taos puso kaming mag-asawa nagpapasalamat sa kanya.

Thank God naging successful ang operation ng hubby ko. Nilagyan sya ng Defibrillator sa left shoulder nya to support his heart. Ngayon, unti-unti ng gumagaling yun sugat. Nagbalik na rin ang sigla nya. Malaki talaga ang pasalamat ko sa technology dito sa US. Nagagawan pa nila ng paraan ang sakit ng asawa ko. Akalain mo ilang beses ng inatake ang asawa ko pero nasi-save pa rin sya ng mga doctor dito sa US. Nagri-research pa rin sila ng lunas para sa lahat ng sakit. Thank you talaga Lord. Binigyan mo pa kami ng pagkakataon magkasama ng asawa ko. Bukod dun, binigyan mo rin kami ng napakagandang regalo na talaga namang ikinatuwa namin. Ang bait-bait mo talaga.

Ako ay 6 weeks pregnant na, ito ang regalong ibinigay ni Lord sa aming mag-asawa. Magiging dalawa na ang anak ko. Ang panganay ko ay 4 yrs old at tama lang ang agwat nila. Tuwang-tuwa ang asawa ko ng ma-confirm namin na buntis nga ako. Sabi nya “Thank you Lord for the blessing.” Tuwang-tuwa sya at nag-celebrate kaming mag-asawa. Ngayon araw na to, appointment ko sa doctor for ultrasound at blood test. Natuwa ako ng ipakita sa akin ng nurse ang heartbeat ng baby ko. Napaka-tiny nya at ang cute-cute ng heartbeat. Kiniwento ko sa asawa ko at ipinakita ko yun copy ng ultrasound ko. Alam nyo ba pag-uwi namin, ini-scan nya sa computer at ginawang desktop/screen background. Na-touched talaga ako sa ginawa nya. I can tell talaga na his very happy.

Unfortunately, syempre pagkatapos ng happiness meron sad part. Kinuwento ng hubby ko sa mother in law ko na preggy nga ako. Expected namin matutuwa sya kasi magkakaapo na sya. Kaso nagkamali kami. Nagulat sya at nagalit. Hindi nya kami binati ng “Congratulations to the both of u.”  As in walang ganun, dedma, ang taray diba. So, I felt bad about it. Sa lahat ng mother sya lang ang hindi natuwa. Bakit daw? Kasi worried sya sa amin, paano daw kung biglang mamatay ang asawa ko, paano na daw kami? Paano daw yun financial status namin? Paano ang life and health insurance? Paano ang education ng bata? As in worried sya financially. She’s so pessimistic mother. So, sabi ko naman sa asawa ko, hindi naman siguro ibibigay sa atin to ni Lord kung hindi natin kaya. Alam ko naman kahit papaano andyan lang si Lord, tutulungan nya tayo sa lahat ng pangangailangan natin. I told him also na wag ng magalit sa mother nya kasi concern lang naman sya sa amin. I convinced him and his fine right now. Then, nun gabing yun, nag-ring ang phone namin. Ang mother in law ko pala ang nasa line at gusto nya akong kausapin. So I talked to her, sinabi nya I’m sorrydaw for her bad reaction. She was surprised and she told her son, which is my hubby, na wag daw akong buntisin kasi sa kalusugan ng asawa ko, darating daw ang panahon na iiwan nya kami. I don’t know, maybe she’s really concern. Pero ok lang sa akin yun. Madali naman ako kausap eh. Basta ako masaya ako sa asawa ko, sa anak ko, sa buhay ko at sa lahat ng blessings sa akin ni Lord.

Ganun talaga siguro ang life, may up and down, may happy and sad moment, may trial and error, may weak and strong, basta lahat-lahat na. Ok lang sa akin yun, ang mahalaga tinutulungan ako ni Lord at pinapakinggan nya ang mga prayers ko. Sya lang ang kakampi ko dito. Napakalayo ng lugar ko. Malayo sa pamilya at kamag-anak. Sabihin na natin nagiging very independent na ako. Nasasanay na nga ata ako eh. Basta ang alam ko masaya ako, masayang-masaya. Salamat talaga Lord!

Naging successful naman ang 3rd operation ng hubby ko. Malaking tulong talaga ang pagdarasal kasi nung on the way ako sa Detroit Medical Hospital nagdarasal ako sa car at habang inooperahan naman ang asawa ko nagrosary ako. Tapos nun tinawag ako ng Doctor, kinabahan ako kasi nakasimangot sya at super serious talaga ng face nya. Yun pala good news ang balita nya. Naka-survive ang asawa ko at strong daw yun heart nya habang inooperahan. Thank God! Sobrang nangingiyak na ako sa saya. Grabe talaga..Salamat talaga Lord..

Sabi ng cardio doctor ng hubby ko, next week another operation na naman daw ulit. Gusto nyang lagyan ng Defibrillator or pace maker ang dibdib nya. Sabi nya masyado na daw delikado pag na-heart attack ang asawa ko for the 4th time. Baka hindi na daw sya maka-survive so ni-recommend nya ito.Mas makabubuti daw kung lagyan ng pacemaker para tumulong sa pag-pump ng heart in case na atakihin sya ulit. So pumayag kaming mag-asawa para safe sya palagi at hindi ako araw-araw na nagwo-worry. Buti na lang talaga masyadong high tech dito sa Amerika naaagapan talaga nila at mayroon silang panglunas.

I hope everything will be fine…

Bukas ang araw ng Heart Operation ng asawa ko. Isa lang ang nararamdaman ko, natatakot ako. Pangatlong beses na kasi ito at sabi ng mga Doctor ihanda daw namin ang aming mga sarili kung ano man ang magiging resulta. Ayusin na daw namin ang mga dapat namin ayusin para handa daw kami. Advice din ng Doctor na tumigil nasa trabaho ang asawa ko dahil mahina na daw ang heart nya. Kaya nag-file na ng disability or social security ang asawa ko. Nakakalungkot tlg at natatakot ako. Hindi ko alam kung paano ko haharapin tong trial na to. Kami lang ng anak ko dito sa Amerika at malayo kami sa pamilya ko. Sana lang maging maganda ang resulta ng Operasyon.

Kanina nga nagsimba kami, pareho kami ng asawa ko umiiyak at magkahawak ang kamay. Humihiling kami ng tulong sa Panginoon. Gabayan kami sa pagsubok na to. Ang bigat-bigat ng loob ko ngayon, natatakot tlg ako.

Kanina rin, tinititigan ko ang anak ko at ang asawa ko. Masaya silang naglalaro, tuwang-tuwa sila. Ang sasarap ng mga tawanan nila. Sabi ko sa sarili ko, Sana God wag muna. Paano na kami ng anak ko?

Bakit ganun? Ang lungkot ng pakiramdam ko. Hindi ko maintindihan kung bakit ganito. Siguro nami-miss ko lang ang pamilya ko sa Pinas. Hinahanap-hanap ko ang nakalakihan ko ng ingay, tawanan at sigawan. Ewan ko basta hinahanp-hanap ko yun. Dito kasi lugar na tinitirahan ko, wala akong ibang naririnig kundi mga sasakyan. Wala rin akong makitang tao sa labas. Hindi ko rin kilala ang mga kapitbahay ko. Kakaiba tlg, hindi ko maintindihan. Basta kung ikaw titira ka sa lugar na tinitirahan ko baka maramdaman mo din tong lungkot. Akalain mo magpapasko na pero wala pa rin akong ingay na naririnig. Samantalang sa Pinas pagsapit ng buwan ng Septembre lahat ng tao masasaya at maiingay. Mapapansin mo pa madalas meron kang bisita sa bahay. Hay, nakaka-miss talaga. Isang taon na ko sa lugar na ito pero hanggang ngayon hindi pa rin ako sanay sa kultura nila. Ika nga naho-homesick pa rin ako. Ang hirap pala noh.

Oh sya, bye na muna. Mag-i-emote lang ako…huhuhuhu